Neden ağlar durur yaralı bacım
Dursun artık bu kan ölmesin insan
Yüreğinde saklı bin türlü acın
Dursun artık bu kan, ölmesin insan

Savaşlar batırdı nice halkları
Ayırdı bizlerden binlerce canı
Bak sel olmuş akar insanın kanı
Dursun artık bu kan, ölmesin insan

Yemende, Korede ölen bizleriz
Gülümsemez yüzler,ağlar gözleriz
Anne, Baba, Bacı, Kardeş özleriz
Dursun artık bu kan ölmesin insan

Ermeni Süryani Türk,ü Kürdü,yle
Laz, Çerkez, Arabı ve Gürcüsü,yle
Alevi Sünni,si Dinsiz dinliyle
Dursun artık bu kan, ölmesin insan

Emperyalistlere maşa değiliz
Uşakmı, yavermi asla değiliz
Bakın dört bir yanda renga renk gülüz
Dursun artık bu kan, ölmesin insan

Savaşlar insanın başına bela
Ne karakaş tanır ne gözü ela
Savaşlara sonde kardeşlik ola
Dursun artık bu kan, ölmesin insan

Doğu kuzey batı güney bir olsun
Üreten emekçi hakkını alsın
Bütün çocukların yüzleri gülsün
Dursun artık bu kan, ölmesin insan

Haydutlar saldırır uzak, yakında
Karar verir senin benim hakkımda
Ortadoğu Asya Afrikasında
Dursun artık bu kan, ölmesin insan


Sarı Siyah beyaz insan değilmi
Kimisi dikende kimisi gülmü
Dursun artık bu kan, ölmesin insan

Kalender bir oyun onanır bize
Susma sende haykır olumsuz öze
Gerek varmıdırki başka bir söze
Dursun


(arkadaşlar sözleri güzel buldum paylaşmak istedim sizlerle)alıntı

Dostlar ırmak gibidir
Kiminin suyu az, kiminin çok
Kiminde elleriniz ıslanır yalnızca
Kiminde ruhunuz yıkanır boydan boya


İnsanlar vardır; üstü nilüferlerle kaplı,
Bulanık bir göl gibi...
Ne kadar uğraşsanız görünmez dibi.
Uzaktan görünüsü çekici, aldatıcı
İçine daldığınızda ne kadar yanıltıcı....
Ne zaman ne geleceğini bilemezsiniz;
Sokulmaktan korkarsınız, güvenemezsiniz!

İnsanlar vardır; derin bır okyanus...
İlk anda ürkütür, korkutur sizi.
Derinliklerinde saklıdır gizi,
Daldıkça anlarsınız, daldıkça tanırsınız;
Yanında kendinizi içi boş sanırsınız.

İnsanlar vardır, coşkun bir akarsu...
Yaklaşmaya gelmez, alır sürükler.
Tutunacak yer göstermez beyaz köpükler!
Ne zaman nerede bırakacağı belli olmaz;
Bu tip insanla bir ömür dolmaz.

İnsanlar vardır; sakin akan bir dere...
İnsanı rahatlatır, huzur verir gönüllere.
Yanında olmak başlı başına bir mutluluk.
Sesinde, görüntüsünde tatlı bir durgunluk.

İnsanlar vardır; çesit çesit, tip tip.
Her biri başka bir karaktere sahip.
Görmeli, incelemeli, doğruyu bulmalı.
Her şeyden önemlisi insan, insan olmalı...
İnsanlar vardır; berrak, pırıl pırıl bir deniz.

Boşa gitmez ne kadar güvenseniz.
Dibini görürsünüz her şey meydanda.
Korkmadan dalarsınız, sizi sarar bir anda.
İçi dışı birdir çekinme ondan.
Her sözü içtendir, her davranışı candan...

ANNE*****

“Halen sıcak mı dizin?Türkü tadar mı gülüşlerin yine?Kimlerle konuşursun,duyar mı seni ağabeylerim?Siyatiğin ve sağ böğründeki sancı yine acıtır mı seni?Sahi babam nasıl anne?”





Çok zaman oldu anne,çok zaman…

Son martı kesip çığlığını kulağımdaki…

Son türkü sustuğundan beri…

Çok zaman…

Geçti…

O bile geçti… vefasızım

Bir sen geçmedin…benden

Televizyonlarda siyah-beyaz filmler oynadığı zamandı anne,senin izlerken ağladığın, sevdadan daha çok gurbete dair…Neden alıştırırdın kendini bu kadar gurbete? Bilir miydin bir gün uçup gider güvercinlerim,şahinlerim birer birer…

Önce ben terk ettim seni

Evlat tadar mıydı mektuplarım benimde?

Unuttuğumda,

Yazamadığımda /yalan anne…bağışla… zamanım vardı oysa ve ben yazmazdım sığınıp senin anne sabrının gölgesine/

“Oğul tadında mektuplar yazamadıysam sana” böyle bir söz geçer Şafak Türküsünde… Oğul tadında yetişemedim bağışla… Bir avcı vurdu şahinini avlanmak isterken av oldu anne ve tutsak,ve köle ve aklı başından alındı…deli divane…

Bilirim kızmadın bana asla.Özledin,hasretimi çektin,yandın…Göz yaşlarınla dindirdin yangınlarını yinede bir söz demedin…

Ağlar mıydın?

Açıp eski mektuplarımı yeniden koklar mıydın?

Kaç postacı geçip gitti önünden penceremizin?

Kaç postacı gelişinde umut bağladın anne?

Kaç postacı çalmadan geçtiğin de kapını

Kaç umuduna kerpeten atıldı ?

Telefonlardaki ses ben olmadığımda…

Bayat bir ekmek olup dikildim mi boğazına?

Bir su gibi içti mi resmimi gözlerin?

Kaç kez bana HAYIRSIZ!!! demedin

/ diyemedin anne?

Önce ben gittim senden,yangınlara attım yüreğini… acımazsın sanmıştım, üzüntün geçer diye kandırmıştım kendimi

Önce ben…

Gözyaşlarında

Kağıttan bir gemide,

Doldurup yelkenini acılarınla…

Önce beni…

Bağışla…

Ben seni anlamıştım, o anne olduğunda; vefasızım… ve kokladığında yavrumuzu… saçının tek teline dünyalar yakılası olanımızı / sen benim saçımın teli için kaç dünya yakardın ?Kaç ahiret anne? /

İşte o zaman beni senden kopardığı yerim acıdı,

Sızladı

Kanadı anne…Kokladığında yavrumuzu…

Hıdrellez çiçekleri toplamıştık kızımla ve sana geldik günler aşırı yollardan habersiz,sürpriz olsun diyeydi…Bir Pazar sabahı kapını çalacaktım ve bırakıp kapına ufaklığı, ağaçların arkasına saklanacaktım.Tanır mıydın acaba? Sana benzetiyorlar, ben senin çocukluğunu görmedim ki … Sen kendini hiç gördün mü anne?

Sana geldik sana benzeyenimle,Pazar sabahını sevince boğmak için…O güzel bahçen tarumar,ot bürümüştü her yanı ve o sarmaşık alıp yürümüştü duvar boyunca kapın kilitli,pencerende içeriyi saklayan solgun tüller ve gitmişti sardunyaların…





Geciktim,kusura bakma…ama bilki en güzel çiçeği getirdim sana… hep merak ederdin anne,hep sorardın rengini,yapraklarını “kime benziyor” derdin… ÇİÇEKLER KİME BENZER ANNE?

Sen yoktun … bir daha hiç olmayacaktın…

Oysa ben dinginleşmiştim,

Durulmuştum

Vurgun ve bela gelip duruşlar saklamıştım sana

Vurgun ve bela gelip duruşlar…KUTLU OL DİYE ANNE…

Geldim…Sen susuyorsun,ben üşüyorum…Göremedim,ellerini öpemedim… Gidiyorum anne…bir avuç verir misin toprağından?KOKUNU ÖZLEDİM ANNE…



***

Yine sana geldik, sana benzeyenimle...

Mermerlerin ne kadarda soğuktu?

Sen hiç bu kadar soğuk değildin

Yoksa küsmüsün anne?

Ermeni Süryani Türk,ü Kürdü,yle
Laz, Çerkez, Arabı ve Gürcüsü,yle
Alevi Sünni,si Dinsiz dinliyle
Dursun artık bu kan, ölmesin insan

Hepimiz insanızzz ya....ölmesinnn kimsee evettttttt..

__________________

Uyumayı çok seviyorum o da beni aşk bu işte