Yorgun ve yılgın savaşçılarıyız aslında biz tüm insanlar, dünya denilen savaş merkezinin...
Kimimiz yoksullukla yaralanıyoruz, kimimiz dost hançeriyle, kimimiz yüreğimizin derdiyle...
Her başlangıç yeni umutlar doğuruyor önce... Sonra umutlar kırılıyor, her başlangıcın sonu oluyor hayal kırıklıkları...
Kirpiklerimizi kırpmak kadar saniyelik oluyor bazen mutluluklar.. Ve aslında çoğu mutluluğun peşinden geliyor gözyaşları, gülümsemelerin izlerini yok etmek için sanki...
Hayat gerçekten acımasız mı yoksa biz mi çok ciddiye alarak, herşeyi düşünerek, tartarak, dert ederek kendimize acımasızlaştırıyoruz hayatı?
Bilmiyorum...
Hayat güzel, ölüm ise huzurludur. Rahatsız edici olan geçiş süreci...
Yaşamak için güçlü olmanın, ayakta durmanın, çoğu zaman sertliğin, acımasızlığın gerektiği bir dünya bu...
Kaygılar taşıyorum son zamanlarda yüreğimde.. Hayatın ağırlaştırdığı bedenimde...
Her yeni gün yeni umutlara gebe içimde.. Ver her gece o umutların ölmesi, yok olması yüreğimde...
Hayat = Dert = Mutluluk = Acı = Tebessüm = Gözyaşı.........
Kısır Döngü!!!!!!!!!

uzaklaşıyor yitişen hayat
yatışmalarla başlayan sadakat
ve tohumunda yeşerme umudu olan
bir ağaç
kök salmaya meydan okuyacak
kadar cesur ve kararlı

uzaklaşıyor geçişen hayat
mevsim karartıları başlıyor
bir kış arifesinde
sana uzak ellerin uzağında
başka bir el uzanıyor
yatağında

bölünmeye çalışılan bir bayat ekmek
yumak hale gelmiş
mevsim kıvamında gevremiş
ve bir köy ekmeği yenmiş

aynı yolun bekçisi gibiyiz bu aralar
sen yoluna devam ederken
ben farklı bir yol seçtim

hangi ara hangi mevsim uyandıda
gördü bizim halimizi
anlayamadım
karartılarda aniydi
soramadım mevsimine
soramadım kimseciklere

oysa yitişen hayat başlangıç değil
sona ermek için başlayan bir inat

peki hani sendeki şu sadakat..!

__________________
sessizlğim bir çığlıktı hepinizmi sağırdnız... uğur mutlu şahin